Kanchenjunga Trekking

Met de aanvankelijk positieve berichten van Diana's toestand, zet ik de trekking voort. Naast van het gladde pad heb ik ook last van de bloedzuigers. Na elk kwartier moet ik er tientallen van mijn schoen en broek halen. 's Avonds blijkt er toch nog eentje mijn been te hebben gehaald. De vele, lange hangbruggen zijn een welkome afwisseling van het lastige pad.Toch zit de vaart er goed in. Op de tweede dag halen we al snel een trekkingsgroep in.Volgens de gids en de drager loop ik snel. Dat zijn ze niet gewend van toeristen. In de dorpjes kijken de bewoners, vaak gevluchte Tibetanen, vreemd op naar die lange man met die grote camera.Een oude man geef ik een Hollands pepermuntje. Dat bevalt 'm zo goed dat hij er snel om nog een vraagt en die vervolgens zorgvuldig opbergt voor later.In de kleine, donkere huisjes drink ik thee tijdens de rustpauzes. Alles wordt hier op hout gestookt......en er worden alleen maar lokale groenten gebruikt voor het eten.Een toilet is er meestal niet, maar als die er wel is, is het dat kleine huisje ver weg van de warme slaapzak...
Hoogteziek
Na vier dagen trekking krijg ik het bericht dat Diana toch haar been heeft gebroken en wellicht ook de meniscus is beschadigd waardoor een langer verblijf in Kathmandu mogelijk noodzakelijk is. Later bleek dat weer anders, maar communicatie was erg lastig in de kleine bergdorpjes. Het krijgen van een lijn duurt al een half uur en dan pas gaat de telefoon over. En anders is ineens de accu van de zonnecellen-centrale leeg waardoor geen telefoonverkeer meer mogelijk is. In ieder geval is de motivatie bij mij weg en ik besluit de trekking in te korten en direct de pas over te steken ipv eerst naar Basecamp te lopen. Het is een lange, zware tocht omdat ik nog niet ben geacclimatiseerd op hoogte. En dat we hoog gaan, blijkt wel uit de yaks die we tegenkomen.Naast de bekende enorme hoofdpijn ondervind ik ook coordinatie-problemen voordat we uiteindelijk de bijna 4700m hoge Sinion La met slecht zicht bereiken.Verder uit de hoogteziekte zich in extreme vermoeidheid. Ik duik direct na aankomst mijn slaapzak in.

Beesten in de kamer
Meestal slaap ik in de tent omdat de lodges vuil en tochtig zijn en ik het in mijn warme donzen slaapzak toch lekker warm heb.Als ik toch een keer in een lodge slaap hoor ik in mijn kamer een geluid waarvan ik denk dat het muizen zijn. No big deal, dat heb ik in Tibet eerder meegemaakt: eten opbergen, oordopjes in en doorslapen! Echter, door mijn oordopjes heen hoor ik nog steeds luid getrippel. Dat kunnen geen muizen zijn. Als een beest in het donker op mijn hoofd springt, schakel ik mijn hoofdlamp aan. Ik zie hoe enkele grote, vette ratten met lange staarten over de muren door de kieren naar binnen en naar buiten lopen. De maat is vol en ik zet midden in de nacht buiten mijn tentje op om alsnog heerlijk door te slapen.

Afsluiting met 'Tongba'
Het zuidelijke dal terug naar Taplejung is indrukwekkend met spectaculaire aardverschuivingen......en vele watervallen.Eindelijk is het mooi weer geworden en is er ook uitzicht op Kanchenjunga.Het laatste stuk gaat door ontelbare terrasvormige akkertjes waarop ingredienten voor Dal Bhat en Tongba (de lokale drank) worden verbouwd,...en langs prachtige bloemen met vlinders.De avond na de trekking drink ik samen met de gids de lokale, warme alcoholische drank 'Tongba', dat je drinkt met een houten rietje uit een soort houten tonnetje. Het lijkt een beetje op sterke gluhwein en na een tonnetje ga je alles een beetje wazig en dubbel zien. De gids heeft meerdere tonnetjes op...