Change of plans...

... Zo kan reizen in Nepal het beste worden omschreven. Wel volgens plan brengt het kleine vliegtuigje van Guna Airlines (met slechts 16 zitplaatsen) ons in Biratnagar.De stewardess deelt tijdens de vlucht watjes (om in je oren te stoppen tegen het geluid) en snoepjes uit.Onze gids voor de trekking wacht ons op bij de uitgang van het kleine vliegveldje van Biratnagar, de tweede stad van Nepal, en brengt ons naar het hotel. Het wordt ons duidelijk dat het een moeizame twee weken gaan worden want onze "Engels sprekende gids" is het Engels net zo machtig als wij het Nepali.

Bij 35 graden nemen we een kijkje op de groente- en fruitmarkt van Biratnagar.Ook vis ligt bij dezelfde temperaturen de hele dag in de brandende zon. Anders dan in Kathmandu zijn we een bezienswaardigheid en worden we continu aangegaapt door de locals. Er rijden veel fietsriksja's rond en om de een of andere reden is Oranjeboom hier populair.Ik zeg nog tegen Diana dat het enige dat nog op deze geweldige reis ontbreekt een avontuurlijke jeeptrip is...

De volgende dag worden mijn gebeden verhoord. Het regent en waait hard in Biratnagar en na een paar uur wachten wordt onze vlucht naar Tapjejung geannuleerd. Tja, en de volgende vlucht is volgende week...

Ook een groepje van 2 Canadezen en een Amerikaanse met een gids is de klos. Dit biedt perspectief, want het enige alternatief om nu in Taplejung terecht te komen is per jeep. Met z'n zevenen vertrekken we, met de hulp van de reisorganisatievaardigheden van Diana, binnen een uur voor een zware, twee dagen durende jeeptocht vanuit het vlakke zuiden van Nepal naar het noordelijk gelegen dorpje Taplejung hoog in de Himalaya.De eerste dag is de weg nog opmerkelijk goed (nl. min of meer verhard), maar de tweede dag wordt de weg verschrikkelijk slecht. Ik heb nog niet eerder zo lang op zo'n slechte weg 'gereden'. De banden hebben het zwaar te verduren en moeten regelmatig gecontroleerd worden.Het laatste stuk gaat langzamer dan lopen. Na acht uur hobbelen komen we aan bij het vliegveldje waar we eigenlijk gisteren hadden moeten landen. Het is niet meer dan een grasveldje.Door elkaar geklutst overnachten we in een lokale lodge.De volgende dag, na een ontbijt met knackebrod en chapati, vertrekken we, gade geslagen door de lokale jeugd, voor onze trekking met een gids (verplicht) en een drager.De drager hebben we genomen om Diana van haar rugblessure te ontlasten.

Na een uur lopen gebeurt het... Op een zeer lastig steil pad gaat Diana onderuit op de spekgladde klei-achtige modder. Het voelt gelijk niet goed.Diana heeft veel pijn, maar wil nog niet opgeven. Ze doet nog een dappere poging om door te lopen, maar het gaat echt niet. De beslissing is moeilijk, maar wordt snel genomen: we splitsen. Na een herverdeling van de spullen gaat Diana met de gids terug en ik met de drager verder. De gids zal zich later weer bij mij voegen. We hebben nog goede hoop dat we na de trekking onze reis weer met z'n tweeen kunnen vervolgen...