Bhutan: verfrissend!

Op mijn eerste dag "Bhutan-dag" moet ik eerst nog mijn gids zien te vinden. Na driekwartier rondsjouwen met mijn rugzak en rondvragen, waarbij ik zelfs de grens al over ben geweest, vind ik uiteindelijk de Indian Immigration Office. Een man in een lange rok en met lange kousen en vraagt retorisch "Are you a tourist?". Het blijkt de Bhutanese chauffeur te zijn en daarna komt ook de gids, in een soortgelijk outfit, eraan lopen. Ze dragen allebei een "gho", de Bhutanese jurk voor mannen.Vrouwen dragen de "kira". Na de Indiase formaliteiten kunnen we de grens over.
Road block
De Bhutanese immigratie onderbreekt met tegenzin een spelletje solitaire op de computer als ik binnen kom lopen. Ik ben vandaag de enige toerist die Bhutan over land binnenkomt. Iedereen die Bhutan wil bezoeken als toerist moet dit doen door een toer te boeken bij een Bhutanese agency. In deze toer is alles inbegrepen: gids, hotels, transport, eten, e.d. De kosten zijn dan ook zo'n US$ 240 per dag. Daarom hou ik het bij tien dagen. Het is bovendien niet mijn manier van reizen (all inclusive), maar ja, het is de enige manier om dit prachtige land te bezoeken.
Zodra we de grens over zijn komt de frisse lucht me tegemoet en is alles ineens schoon en goed georganiseerd. We gaan gelijk omhoog. Er wordt ook wel gezegd: Bhutan begint waar een steen die je van de Himalaya naar beneden gooit tot stilstand komt. De weg is plotseling breed en goed geasfalteerd, al zijn ze nog druk bezig. De werkzaamheden worden ironisch genoeg uitgevoerd door een Indiaas bedrijf. Dat nog niet alles gladjes verloopt blijkt als er door een aardverschuiving een enorm rotsblok op de weg terecht is gekomen waardoor we een paar uur moeten wachten.Met behulp van dynamiet wordt het rotsblok opgeblazen...... en met shovels wordt de weg vrijgemaakt.Aan het eind van de dag komen we aan in Paro, de enige stad in Bhutan met een vliegveld. Het hotel is uitstekend!Dit wordt een luxe anderhalve week...

Tigers Nest
Eén van de hoogtepunten van Bhutan is het Thaktshang klooster, dat op miraculeuze wijze op een 900m hoge klif is geplakt boven Paro.Door middel van een wandeling van een kleine twee uur kun je het klooster bereiken. Het pad er naar toe gaat langs prayerflags en prayerwheels.De naam van het klooster betekent "Tigers Nest", omdat het verhaal wil dat Guru Rinpoche, de tweede Boeddha, in de achtste eeuw op de rug van een tijger naar deze plek is gevlogen. De lucht is strakblauw en het uitzicht halverwege adembenemend.Het laatste stuk gaat via traptreden. Binnen mag niet worden gefotografeerd, zoals in alle kloosters van Bhutan. In 1998 is een groot gedeelte afgebrand. Na zeven jaar van restauratie (o.a. van het geld van de toeristen) ging het klooster weer open in 2005.
Handboogschieten, de nationale sport
Voordat we naar Thimphu rijden zien we in Paro een toernooi handboogschieten, de nationale sport van Bhutan. Op een afstand van maar liefst 150m moeten de deelnemers een target zien te raken.Als het target wordt geraakt volgt er een dansje. En er wordt bewonderingswaardig vaak gedanst...