Reisberichten |
|
|
Hier vind je reisberichten van Hassan tijdens zijn reis door AziìÐ
Reisberichten Email naar Hassan English please |
dinsdag, februari 12, 2002
Weer aan het werk en een nieuwe woning Per 1 februari ben ik weer aan het werk gegaan. Het is weer even wennen want het dagelijkse werkritme is compleet anders dan het reisritme van de afgelopen zes maanden. Ik vind het leuk om weer aan het werk te zijn, maar als ik de foto's bekijk komen de (mooie) herinneringen weer snel terug. Ik heb inmiddels ook woonruimte gevonden in Zeist zodat ik mijn zwervende bestaan eindelijk heb ingewisseld voor een vaste plek. Jullie zijn van harte welkom om foto's te bekijken en reisverhalen aan te horen. De foto's op deze website zijn namelijk maar een fractie van de ongeveer 2000 (!) foto's die ik in totaal heb gemaakt. dinsdag, januari 29, 2002
Terug in Nederland Zondagavond laat ben ik op Schiphol geland en teruggekeerd op Nederlandse bodem. De vlucht van Delhi naar London ging voorspoedig, maar voor het laatste stukje naar Amsterdam had ik vertraging vanwege het weer. Ik werd getrakteerd op echt onstuimig Hollands weer met een harde zuid-westen wind. Het is wel weer vreemd om terug te zijn in Nederland, maar ik geniet er wel van. Bepaalde 'luxes' die in het Nederlandse dagelijks leven vanzelfsprekend zijn maar die ik zes maanden lang heb moeten missen, zoals drinken uit de kraan, een eigen auto, een warme douche, centrale verwarming, een supermarkt, kan ik nu erg waarderen. zaterdag, januari 26, 2002
INDIA Delhi Vandaag was het "Republic Day" in India. In Delhi was een grote militaire parade georganiseerd. De parade was aanzienlijk beperkt gehouden door de dreiging van terroristische aanslagen. De veiligheidsmaatregelen waren enorm. Zelfs in Bharatpur, 170 km van Delhi, werd mijn hotel een paar dagen geleden gecontroleerd door de politie op terroristen. In Delhi vielen vandaag een paar druppels regen. Ik zat me te bedenken dat mijn laatste regenbui alweer van vorig jaar september in China dateert! Dat zal dus wel weer even wennen worden in Nederland, want ik heb begrepen dat de ijsvloer nog niet op "Elfstedendikte" is... Ik vertrek morgen met British Airways om 13:00 uur (Indiase tijd) uit Delhi en kom aan het begin van de avond in London aan. Van daaruit heb ik vlucht BA444 die om 22:35 uur op Schiphol aankomt. En dan komt er een einde aan mijn reis door Azië... donderdag, januari 24, 2002
Taj Mahal In Agra heb ik deze week de Taj Mahal mogen bewonderen. De toegangsprijs voor buitenlanders is extreem hoog (zeg 5x de prijs van een diner in een goed restaurant) en voor Indiers slechts een gulden. Maar ja, je MOET er toch heen als je in India bent. Ik vond het inderdaad een schitterend gebouw. Het wit marmer dat afsteekt tegen de blauwe lucht is erg mooi. Verder is Agra gewoon een vieze stad als alle andere in India. Wel is er in Agra een enorm voedselvergiftiging-schandaal. Hier is er namelijk een hele rits restaurants dat toeristen met opzet vergiftigd. De plotseling doodzieke toerist wordt door de toevallig aangekomen riksja-bestuurder naar een prive-kliniek gebracht (ook in het complot). Vervolgens wordt de toerist opgezadeld met een enorme ziektekosten-rekening die achteraf blijkt niet door de verzekering te worden gedekt omdat je in een prive-kliniek bent behandeld. Duizenden toeristen zijn op deze manier al benadeeld en twee Ieren zijn er zelfs aan gestorven. Ja, in India kunnen ze ver gaan met het beduvelen van toeristen. Inmiddels zit ik alweer in Bharatpur, niet ver van Agra. Vandaag ben ik naar een wereldberoemd vogelreservaat geweest. Veel verschillende bijzondere vogels gezien natuurlijk, maar ook pythons. Die beesten (met een dikte van ongeveer een menselijk bovenbeen met veel spieren) kropen gewoon vlak voor mijn neus langs door het bos! Morgen vertrek ik naar Delhi waar ik de laatste twee dagen van mijn reis doorbreng. Zondagavond kom ik om 22:30 uur in Amsterdam aan. maandag, januari 21, 2002
Tijger in het wild! Op mijn derde safari in het Ranthambhore National Park had ik het geluk een tijger in het wild te kunnen zien! Op de twee eerdere safari's had ik veel verschillende soorten herten gezien, krokodillen en diverse vogelsoorten, maar een tijger is toch wel wat anders. Na een half uur lang in een bladerdek te hebben gestaard naar de plek waar volgens de gids de tijger zou moeten zitten, kwam hij zelf tevoorschijn. Hij liep een tijd lang voor ons uit en verdween daarna in het hoge gras. Heel indrukwekkend om dit schitterende roofdier met lome passen door de jungle te zien lopen! Inmiddels ben ik in Agra aangekomen, de stad waar de Taj Mahal staat. Ik kan natuurlijk niet India verlaten zonder de Taj Mahal te hebben gezien. zaterdag, januari 19, 2002
Op weg naar Delhi Vanuit Jaisalmer ben ik op weg gegaan naar richting Delhi, vanwaar ik op 27 januari terugvlieg naar Nederland. Onderweg stop ik in het Ranthambhore National Park en in Agra. De bus van Jaisalmer naar Jodhpur was zoals alle andere busreizen in India. Een slechte weg, een agressieve buschauffeur, veel getoeter en veel "narrow escapes". Op de Indiase wegen geldt namelijk de regel "might is right", oftewel het grootste (of brutaalste?) voertuig heeft voorrang. Als een bus of vrachtwagen van de tegenovergestelde richting komt inhalen, kan je als "kleintje" boven op de rem gaan staan. Zo ben ik als fietser al verschillende keren door een tegemoetkomende bus de berm ingeduwd! Nu zit ik in het dorpje Sawai Madhopur, ten zuiden van Jaipur. Dit ligt vlakbij het Ranthambhore National Park. Het park bevat veel wilde dieren als herten, vogels, krokodillen, luipaarden en tijgers. Vooral de laatste twee worden maar heel zelden gezien. Gisteren zag ik op een eerste safari geen tijgers, misschien heb ik vanmiddag meer geluk. maandag, januari 14, 2002
Kamelensafari in Jaisalmer Vorige week ben ik in Jaisalmer (Rajasthan, noodwest India) aangekomen. Na het eerste stuk van Goa te hebben gevlogen, nam ik van Jodhpur de bus naar het westen. Onderweg kwam ik talloze legervoertuigen, zoals jeeps, vrachtwagens en tanks, tegen die op weg waren naar de grens. Jaisalmer ligt op een strategisch plaats op minder dan 100km van Pakistan en heeft een belangrijke militaire basis. Uitgezonderd de enkele overvliegende straaljagers en legerhelicopters is er echter in Jaisalmer erg weinig te merken van de opgelopen spanningen tussen India en Pakistan. Het stadje straalt rust uit, zeker nu de toeristen massaal wegblijven, en heeft een prachtig fort in het centrum van de stad. Mijn hotel staat binnen in het fort en vanuit mijn raam kijk ik over de stadsmuren uit over de stad en de omliggende woestijn. De afgelopen drie dagen ben ik op een zogenaamde kamelensafari geweest. Met een klein groepje ben ik de woestijn in getrokken op de rug van een kameel onder begeleiding van enkele kamelendrijvers. Slapen deed ik in de woestijn onder de glasheldere sterrenhemel met het monotone geluid van kauwende kamelenkaken (die beesten eten de hele nacht door!) en de indringende stank van de ruftende kamelen. Af en toe keren ze met misselijkmakend gegorgel hun maag binnenste buiten die dan samen met de maaginhoud buiten hun bek komt te hangen. En dat doen ze omdat ze dan geil zijn! Rare beesten, die kamelen. dinsdag, januari 08, 2002
Goa Vanuit "Hassan" ben ik vorige week in Goa aangekomen. Goa is een gebied vol stranden aan de westkust van India. Veel (strand)toeristen komen alleen voor Goa naar India en er zijn zelfs directe chartervluchten. Een paar dagen heb ik in Benaulim gezeten en nu ben ik in Palolem. Ik ging de eerste dag ook fanatiek aan het strand liggen (ik had namelijk gedurende vijf maanden reizen nog geen zee gezien!), maar was gelijk goed verbrand dus de rest van de week heb ik de zon gemeden. De meeste mensen die hier komen doen helemaal niets, soms maanden lang, echt ongelooflijk hoe ze dat volhouden! Na een paar dagen niets doen kreeg ik er al genoeg van en moest ik weer wat actiefs gaan ondernemen. Ik heb een Indiase fiets gehuurd (zonder versnellingen) en ben een beetje in de omgeving gaan rondfietsen. Dit was echter geen succes want met 35 graden, een brandende zon en een heuvelachtige weg heb ik meer gelopen over het bloedhete wegdek dan gefietst! Mijn verdere plannen zijn om het district Rajasthan te bezoeken in het noordwesten van India. Ik vlieg op 27 januari terug naar Amsterdam vanaf Delhi. zaterdag, januari 05, 2002
Treinen in India De trein is in India de beste manier om te reizen. Het is erg goedkoop. Voor de twee dagen durende reis van Varanasi in het noorden van India naar Bangalore in het zuiden (zo'n 2500 km!) betaalde ik nog geen 10 euro! En ik had nog een redelijke slaapplaats ook. Het enige probleem is dat de treinen erg vol zitten. Als je een gereserveerde kaartje kan bemachtigen heb je er niet zoveel last van maar in het ongereserveerde gedeelte zie je de gekste taferelen. Mensen springen in de nog rijdende trein die het station binnenkomt. Deuren van de trein staan hier gewoon tijdens de rit open (dat noemen ze "airco"). Bij het instappen voor de trein naar Goa volgde ik het voorbeeld van de Indiers en had een zitplaats voor het uitkiezen. Daarna kwamen er nog hordes extra reizigers bij. Ook bagage-rekken worden hier als "zitplaatsen" gebruikt. Bij het uitstappen had ik echter een groter probleem. Een enorme massa klampte zich vast aan de nog rijdende trein en probeerde zich naar binnen te wurmen. Ik stond daar met mijn rugzak in de deuropening. Ik heb wat rake klappen moeten uitdelen om naar buiten te komen. woensdag, januari 02, 2002
Hassan in Hassan Ik ben vandaag in "Hassan" aangekomen. "Hassan" is een stadje in het zuid-westen van India en natuurlijk moest ik daar alleen al vanwege de naam naar toe! Hassan heeft 121.000 inwoners en er is eigenlijk weinig te zien, behalve het feit dat je op elk uithangbord je naam tegenkomt. Morgen trek ik door naar Goa, een gebied met schitterende stranden aan de westkust van India. Bij Ferry en Claudia heb ik oud/nieuw gevierd met echte Hollandse oliebollen bij een temperatuur van 27 graden. We zijn naar de "Bangalore Club" geweest waar een groot feest was georganiseerd met Indiaas eten, whisky (voor het eten, dus dat hakt erin), een grote dansvloer en een bandje. De muziek was soms wat oud, maar het was erg leuk. Ferry en Claudia moesten de volgende dag weer werken (ja, op 1 januari!) en ik ging op nieuwjaarsdag een uitstapje maken met auto en prive-chauffeur naar Mysore, een plaatsje op 130 km van Bangalore. Ik heb lekker geslapen in de auto...... maandag, december 31, 2001
Bangalore De treinreis naar Bangalore is voorspoedig en relaxed verlopen. Na China had ik geen trein meer gezien. De trein is toch een stuk beter dan de Indiase bus! In Bangalore kan ik weer even van luxe genieten. Ik logeer bij Ferry en Claudia, een Nederlands stel dat in India bij Philips werkt. Ze (en ik nu dus ook) hebben een prive-chauffeur met auto ter beschikking. We hebben een rots in de omgeving van Bangalore bezocht. Het is een mooie omgeving dat me aan Australie doet denken. Bangalore is een culture shock ten opzichte van Varanasi. Er rijden geen cycle-rickshaws, de stad is relatief schoon, er zijn veel multi-nationals gevestigd, kortom, Bangalore lijkt op een moderne Westerse stad in India. We zijn deze week naar een Indiaas verlovingsfeest geweest. Ik liep daar in een van Ferry geleend net pak rond tussen de "upperclass" van India. Een groot contrast met het oude reis-kloffie dat ik de afgelopen vijf maanden heb gedragen! woensdag, december 26, 2001
Varanasi In Varanasi heb ik een valse start gemaakt voor het bekijken van India. Ik ben behoorlijk ziek geweest door de diarree die ik in Nepal had opgelopen. Ik was behoorlijk moe en ben (te) veel afgevallen. Het laatste wat je dan wil is een drukke, vieze stad met mensen die van alles van je willen. Inmiddels ben ik alweer aardig opgeknapt en heb ik toch het een en ander van Varanasi kunnen zien. Aan de oevers van de Ganges is het meeste te beleven. Mensen wassen zich zelf in de rivier, mensen bidden, kleren worden gewassen en niet in de laatste plaats worden mensen gecremeerd en in de heilige Ganges gegooid. Er is zelfs een gebouw waar mensen wachten totdat ze doodgaan, om maar op deze heilige plek te kunnen sterven. Ik heb een boottrip gemaakt langs alle "ghats" (toegangen tot de rivier) en kreeg uitleg vlak naast de brandstapel waar net iemand werd gecremeerd. De Indiers er omheen porden in het lichaam om ervoor te zorgen dat alles goed verbrand. De geur was indringend. Dood en crematies zijn dagelijkse business in de "burning ghat". In de straten van Varanasi is het een ongelooflijke troep. Koeien lopen los op straat en eten afval. Tussen de moslim's en hindu's kan ik hier weinig merken van een kerstsfeer. Vanavond vertrek ik voor een 50 uur (!) durende treinreis naar Bangalore in het zuiden van India waar ik een vriend uit Nederland ga bezoeken. vrijdag, december 21, 2001
Reis naar Varanasi Ik ben in Varanasi aangekomen, maar vraag niet hoe! De busreis vanaf de Nepalese grens was een nachtmerrie. De bus rammelde aan alle kanten. De buschauffeur reed veel te hard over de slechte weg die vol kuilen zat. De vering had het allang begeven en aan het eind van de dag maakte de motor allerlei bijgeluiden. De reis duurde 13 uur in plaats van 10 uur doordat er een enorme opstopping was in een van de drukke plaatsjes. Vervolgens ging de buschauffeur een alternatieve route (over een NOG slechtere weg) nemen. De weg moest-ie aan locals vragen! Gisteravond laat kwam ik gebroken in Varanasi aan. Er bovenop heb ik ook weer eens diarree opgelopen dus dat schiet ook niet op. De komende dagen ga ik Varanasi bekijken. dinsdag, december 18, 2001
NEPAL Chitwan National Park Sinds een paar dagen zit ik in het Chitwan National Park in het zuiden van Nepal. Ik ben naar het Elephant Breeding Centre geweest. Erg indrukwekkend om al die reusachtige olifanten bij elkaar op een terrein te zien. De grote zitten vastgebonden aan palen maar de kleine olifantjes mochten vrij rondlopen. Heel koddige beesten die met je willen spelen. Wel oppassen want ook zo'n "klein" olifantje kan je zonder problemen omver lopen! Verder ben ik op "safari" geweest op de rug van een olifant. We hebben neushoorns kunnen zien! Daarnaast heb ik twee jungle-walks gemaakt met twee gidsen. Bij de eerste walk lieten we ons eerst per kano de rivier afzakken en liepen we daarna terug. De tweede walk heb ik vandaag gemaakt. We liepen langs de rivier "Crocodile" en ik weet waarom-ie zo genoemd is. Grappig dat ze ook zoutwater-krokodillen hebben in Nepal. Aan het eind van de dag hebben ook nog neushoorns gezien. Geweldig grote beesten. Niet ongevaarlijk trouwens. Als zo'n beest op je af komt lopen moet je zig-zaggend wegrennen en uiteindelijk proberen in een boom te klimmen! Er zitten ook tijgers in het Chitwan National Park. We zagen verse sporen (een paar uur oud) van diverse tijgers, maar ik heb er geen "live" gezien. Dat gebeurt ook maar heel zelden. Morgen vertrek ik naar de grens met India. Ik moet wel, want mijn visum verloopt. Daarna reis ik door per bus naar Varanasi. vrijdag, december 14, 2001
Everest Trekking Gisteren ben ik teruggekomen van de everest trekking. Ik ben begonnen en geeindigd in Lukla. Vanuit Kathmandu ben ik naar Lukla gevlogen in een klein vliegtuigje (20 passagiers en je kan in de cockpit met de piloten meekijken). Dat was een ervaring op zich. Door de turbulentie wordt je alle kanten opgeslingerd. De landingsbaan is extreem kort en zie je pas vlak voordat je gaat landen! Ik heb niet vaak last van vliegen, maar bij deze twee vluchten zat ik toch met het zweet in mijn handen. Terwijl in de Annapurna regio vooral ezels worden gebruikt voor het vervoeren van allerlei goederen, zie je dat in de Everest regio vooral yaks hiervoor worden gebruikt. Yaks zijn erg tam, maar doordat ze zo breed zijn en hun horens enorm groot kunnen ze behoorlijke schade bij je aanrichten bij het passeren. Met name op gevoelige plekken... Bij het nemen van een van de vele smalle bruggen kon ik mijn zaakje net op tijd intrekken voor een nietsontziende, aanstormende yak. In een van de grotere dorpen op de route van de Everest Trekking, Namche Bazar, is een legerpost. Door de recente aanslagen van Maoisten was er uit voorzorg een avondklok ingesteld van 6 PM tot 5 AM. Een toerist die dacht om kwart over vijf veilig een van de omliggende heuvels te beklimmen voor de zonsopgang werd prompt beschoten door legereenheden. Een kogelgat in zijn donsjack was het resultaat! In tegenstelling tot de Annapurna Trekking had ik nu wel last van de hoogte. Op 5000 meter kon ik geen oog dicht doen (terwijl ik erg moe was) en af en toe had ik een stevige koppijn. Gelukkig bleef het daarbij. Een drager die ik tegenkwam was er slechter aan toe. Met knallende koppijn vroeg hij om "medicin", waarop ik hem water gaf en paracetamol. Vervolgens ging hij onder begeleiding naar beneden. Zijn broer was een paar dagen eerder aan hoogteziekte overleden. Vanaf het hoogste punt dat ik heb geslapen (5140m) heb ik een rots "Kala Pattar" beklommen (en zelfs hoger tot 5700m) met uitzicht op Mount Everest bij zonsondergang. Wel erg koud boven de 5000m: tot -20 graden in de kamer! Daarna heb ik ook Everest Base Camp bezocht op de gletscher, maar meer dan een kartonnen bordje "Everest Base Camp" en wat resten van expedities was het niet. Het weer was, hoewel koud, redelijk goed. Tijdens de laatste dagen van de trekking trad langzaam de winter in. Af en toe een sneeuwbuitje en de rivieren veranderden in ijswatervallen. Het wordt tijd om de warmte weer op te zoeken. woensdag, november 28, 2001
Annapurna Trekking De Annapurna Trekking was vermoeiend maar erg leuk. Ik heb samen gelopen met de Zuid-Afrikaanse die ik al in Tibet had ontmoet. We hebben een Nepalese gids gehuurd. Dat was achteraf niet echt nodig maar wel handig omdat je altijd in een goed hotel zit (eten is erg belangrijk!) onderweg. Het trail van de Annapurna Trekking gaat om het Annapurna-massief, dat bestaat uit een aantal hoge bergtoppen waarvan de Annapurna I meer dan 8000 meter hoog is. Ook hadden we zicht op andere achtduizenders zoals de Manaslu en de Dhaulagiri. We liepen elke dag gemiddeld een uur of zes en onderweg kom je door Nepalese dorpjes. De Nepalezen werken vooral op het land om hun eigen eten te verbouwen. Het trail was dit jaar niet erg druk omdat veel toeristen uit Nepal weg zijn gebleven vanwege de interne spanningen, maar we kwamen wel regelmatig ezels en dragers bepakt met allerlei goederen tegen. De "goederen" varieren van 5 meter lange bouwmaterialen (die dragers dwars op hun rug over het pad dragen!) tot levende kippen in kooien. De dragers dragen ongelofelijke hoeveelheden tegelijk (soms 60-80 kg!) want ze worden betaald per kilo. De meesten dragen hun last met een band over hun hoofd. De ezels zijn uitgedost met schitterende pluimen en kleden want dat geeft "good luck" volgens de Nepalezen. Voor de ezels moet je trouwens goed oppassen als ze je over het soms smalle pad tegemoet komen rennen. Onze gids vertelde ons dat een Israelier door een ezel van het pad was geduwd en honderden meters naar beneden is gevallen. Het zal je maar overkomen! Het kan ook omgekeerd uitpakken. Op een van onze trekkingsdagen zagen we een dode ezel in de rivier liggen. Reusachtige gieren pikten op het dode lichaam in om van deze buitenkans gebruik te maken. In totaal waren er een stuk of 15 gieren die rondcirkelden, van de dode ezel aten of zelfs met elkaar in gevecht gingen! Erg spectaculair om te zien. Na 10 dagen lopen kwamen over het hoogste punt: de Thorung La (5416 meter hoog). Een nieuw hoogterecord is weer gezet! Koud was het wel boven de vijfduizend meter. 's Nachts is het strenge vorst en de rivieren zijn 's ochtends keihard bevroren. Gelukkig hebben we voor 80% strakblauwe lucht gehad. We hadden geen last van de hoogte (waarschijnlijk het "Tibet-effect"), maar links en rechts zie je trekkers met ernstige hoogteziekte-verschijnselen per helicopter uit het Annapurna-gebied gehaald worden. Wel af en toe wat blaren gehad, maar ja, die moesten maar genezen tijdens het lopen. Mijn knieen hadden het ook zwaar te verduren vanwege het afdalen met een rugzak. Aangezien de Annapurna Trekking dicht tegen de Tibetaanse grens zit, kwamen we veel Tibetaanse dorpjes tegen met gebedsmolens, gebedsvlaggetjes en kloosters. Veel Tibetanen zijn honderden jaren geleden de grens overgekomen naar Nepal. Naast het standaard Annapurna Trekking trail hebben we ook enkele "side-trekkings" gedaan. Zo zijn we naar de ijsval van de Dhaulagiri geweest. Dat was zeer indrukwekkend om te zien en imponerend om de stukken ijs te horen vallen vanwege opwarming door de zon. Aangezien we het aan het einde van de trekking nog steeds erg naar ons zin hadden, besloten we er nog een kleine week aan vast te plakken. We zijn het Annapurna-massief ingelopen naar "Annapurna Base Camp" op 4170 meter. Het is een adembenemend gezicht om vlakbij tegen alleen maar reusachtige zeven- en achtduizenders op te moeten kijken! Na 23 dagen lopen kwamen we vlakbij Pokhara weer bij een weg met auto's en bussen. Terug in Kathmandu zit ik nu weer midden in de stad, maar ik wil weer zo snel mogelijk weg voor een volgende trekking. maandag, november 26, 2001
Aanslagen van Maoisten in Nepal
vrijdag, november 02, 2001
== Ik ben bezig met de Annapurna Trekking in Nepal. Rond de 24ste hoor jullie weer van me. == No 1 'Oorgaum House' Dat is het adres waar je post voor mij (dat is weer eens wat anders dan email) naartoe kunt sturen. Het is het adres van een vriend die ik eind december ga bezoeken. De post doet er ongeveer 10 dagen over vanuit Nederland. Ondertussen voel ik me alweer wat beter dan een paar dagen geleden, maar 100% nog lang niet. Afijn, we vertrekken morgen toch maar. Dan moet ik maar herstellen tijdens het lopen. In ieder geval een lekkere voorbereiding voor een drie weken durende trekking op grote hoogte! woensdag, oktober 31, 2001
Eigenlijk zou ik morgen vertrekken uit Kathmandu voor de Annapurna Trekking, maar ik heb ergens een bacterie of zoiets opgelopen dus ik ben aan de diarree. Tja, dat schijn je toch af en toe te moeten krijgen. We vertrekken nu zaterdag. Hopelijk helpt de anti-biotica die ik van huis had meegenomen. Afgelopen week ben ik nog wel naar een tempel in de buurt van Kathmandu geweest. Aan de oever van de rivier voerden ze daar crematies uit op een brandstapel. De familie zit erbij maar alles is openbaar en iedereen mag ernaar kijken. Verder heb ik een tas vol souvenirs mee kunnen geven aan twee vrienden uit Utrecht die net aan het einde van hun vakantie waren. Erg handig want mijn rugzak is weer wat minder zwaar. En ze hadden de in China moeilijk te krijgen Mach3-scheermesjes meegenomen, waardoor ik me weer kan scheren..... zondag, oktober 28, 2001
Deze week zagen we op het Durbar Square van Kathmandu het officiele programma van het Dassain-festival. Onder toeziend oog van een aantal hoge Nepalese piefen werden er offerplaatsen op het plein ingericht. Opvallend was dat Westerlingen werden toegelaten, maar dat de normale Nepalees buiten het hek moest blijven staan. In China was ik wel wat anders gewend! Bij de offerplaatsen werden geiten en stieren een voor een aan een paal gebonden en vervolgens door in het wit geklede Nepalezen het hoofd afgehakt. Vervolgens werd de kop netjes op de offerplaats gelegd en het lijf in een cirkel eromheen gesleurd. Het bloed dat uit de hals op het plein achterbleef werd bedekt met zand. Dit alles onder begeleiding van een orkest. Daarna ging het hoofd van het leger (de minister de Grave van Nepal zeg maar) bij alle offerplaatsen zitten en herhaalde zich het ritueel van de offeringen. Verder ben ik naar Baktapur geweest, dat net buiten Kathmandu ligt. De binnenstad is bijzonder om te zien met al zijn oude tempels en straatjes. Ik heb ook gelijk wat lokale delicatessen geprobeerd op aanraden van een Nepalees die met ons met was gegaan, zoals gurt, een soort yoghurt, en tchang, bier gemaakt van rijst. Deze week werd het hotel waarin ik zit opgeschrikt door iemand die was overleden in zijn kamer door een overdosis. Een hoop politie erbij en veel gedoe voor de hotelbaas. Ik ben nog steeds samen met de vier anderen waarmee ik vanuit Tibet ben gereisd, maar vanuit hier gaan de meesten hun eigen weg. Volgende week wil ik de Anapurna-trekking gaan doen. woensdag, oktober 24, 2001
De wijk in Kathmandu met de guesthouses is een "Culture Shock", maar dan omgekeerd. Na weken lang zonder Westerse voorzieningen (pizza, pasta, brood, corn flakes, bestek, een douche, een acceptabele wc, een krant, Engels sprekende mensen, een kamer zonder muizen en gebroken ramen) te hebben gedaan is Kathmandu de afgelopen dagen een verademing! En toch is er heimwee naar Tibet..... In Nepal is het nationale Dassain-festival aan de gang. Gisteren zagen we de (nieuwe) koning in een sterk bewaakte limousine het hoofdplein over rijden. De komende dagen staat het festival in het teken van rituele slachtingen van geiten, eenden, hanen, schapen en buffelo's. Vandaag zagen we een voorproefje toen we op weg naar een tempel een paar Nepalezen met een schaap zonder kop zagen sjouwen. Het bloedspoor volgend liepen we al snel de kop van het arme schaap tegen het lijf (nou ja, dat was er dus niet meer...). Dit werd al brandende door de Nepalezen aan de hoorns vastgehouden. Op straat zagen we hoe een geit werd geslacht. Het beest werd eerst met de kop aan een paal gebonden. Terwijl de vrouw het achterlijf vasthield sloeg de man met een scherp mes in een slag de kop eraf. Het lijf zonder kop moest daarna met man en macht in bedwang worden gehouden. Niet leuk om te zien maar het hoort allemaal bij de cultuur van de Nepalezen. Vanavond heb ik echt Nepalees gegeten. Bij het eten drinken de Nepalezen een eigengemaakt sterk alcoholisch brouwsel (80%) dat gemixed wordt met cola. Het beenmerg en de hersenen sloegen we over, maar de rest was erg lekker. zondag, oktober 21, 2001
TIBET TIBET: Friendship Highway Lhasa-Kathmandu Vandaag ben ik in Nepal aangekomen. De Friendship Highway van Lhasa naar Kathmandu was een bijzondere belevenis. De weg is bijna volledig onverhard. Sommige stukken zijn zo slecht dat onze 4WD er nog moeite mee had. Het zuidwesten van Tibet is ongelofeljik droog. Als er wind staat is het zicht zeer slecht door het opstuivende zand en stof. Het landschap is woestijnachtig en bestaat uit kale rotsen met wat armetierige begroeiing ertussen. Toch leven er veel yaks op de hoogvlaktes. De yaks zijn indrukwekkend groot en sterk behaard als bescherming tegen de kou. Het contrast met de sneeuwwitte achtduizenders op de achtergrond is sterk en door het kraakheldere weer is het uitzicht verbluffend mooi! Vanuit het hoogstgelegen klooster ter wereld (5000 meter) zijn we naar het Everest Base Camp gelopen. Met 5300 meter heb ik mijn persoonlijke hoogterecord weer naar boven bijgesteld. Het uitzicht op de Mount Everest was magnifiek! De lucht was drie dagen strakblauw. Vanaf de Tibetaanse kant was er een Hongaarse Expeditie bezig met de beklimming van de Mount Everest. Duidelijk een low-budget expeditie. De Chinese permit is een stuk goedkoper dan aan de Nepalese kant en ze maakten geen gebruik van sherpa's en/of zuurstofflessen. Tijdens ons verblijf deden ze een geslaagde toppoging. Wel stonden er bij het Base Camp een paar irritante Chinezen op wacht om te checken of er niemand het permit-gebied inliep (boete: USD 200 !). Het eten in Tibet was geen geweldige ervaring. Elke dag "fried rice (or noodles) with vegetables" is geen pretje. En de locale delicatessen, tsampa (bloem met water) en yakboter thee (warm water met boter en melk), zijn ook niet om wakker van te liggen (hoogstens van de maagklachten). De overgang van Tibet naar Nepal was groot. We werden door onze chauffeur met de 4WD bij de Nepalese grens afgezet. Het dorre, droge en wijdse Tibetaanse landschap had toen al plaatsgemaakt voor de steile, bebosde Nepalese hellingen met watervallen. De tijd moesten we 2 uur en een kwartier achteruit zetten. Dat kwartier komt omdat de Nepalezen perse een andere tijd willen hanteren dan buurland India! De Nepalese bus die we vervolgens namen naar Kathmandu werd volgeladen met loslopende kippen en geiten. Moe van de 12 uur durende reis (en de "car-leg") zijn we 's avonds in Kathmandu aangekomen. dinsdag, oktober 16, 2001
In Shigatse, de tweede stad van Tibet, heb ik toch nog een internet-cafe kunnen vinden! Vlak voor vertrek uit Lhasa ben ik nog naar de kapper geweest. In China moet je opletten waar je binnen stapt want veel kappers veranderen 's avonds plotseling in prostituees. Vanuit Lhasa zijn we via Yamdroktso (een groot meer op 4500 meter) en Gyantse (een leuk Tibetaans stadje) in vier dagen naar Shigatse gereden. In Gyantse bestaat het verkeer nog voornamelijk uit paard en wagen. De weg van de Friendship Highway is tot nu toe bijna de geheel onverhard en soms erg slecht, maar met een 4WD kom je overal. We zijn weer een aantal hoge passen (>5000 meter) overgekomen tussen indrukwekkende 7000-ers. De eerste dag hadden we ruzie met de gids, maar inmiddels is dat weer ok. Je moet toch negen dagen met zo'n man in de auto zitten, al heb je helemaal geen behoefte aan een gids. Morgen vertrekken we naar Sakya, een ander Tibetaans klooster. De laatste dagen zitten we bij het Mount Everest Base Camp. Zondag gaan we de grens over naar Nepal en 's avonds komen we dan als het goed is in Kathmandu aan. Voorlopig nog even genieten van de laatste dagen in Tibet. vrijdag, oktober 12, 2001
Mijn laatste dagen in Lhasa waren relaxed. Lhasa is een stad waar ik me niet snel zal vervelen. Je gaat op het centrale Barkhor-plein zitten en binnen enkele minuten wordt je omringd door nieuwsgierige Tibetanen die allemaal de Dalai Lama plaatjes in de Lonely Planet van Tibet willen bekijken. Intussen heb ik met vier reisgenoten (een Nederlander, een Zwitser, een Amerikaanse en een Zuid-Afrikaanse) de trip naar Kathmandu geregeld. Het is verplicht om een tour te boeken met een gids omdat je anders geen permit krijgt. Onderweg zijn er verschillende 'checkpoints'. Ook een chauffeur is noodzakelijk omdat je als buitenlander niet in China mag autorijden. Morgen vertrekken we voor een reis van negen dagen met een landcruiser over de Friendship Highway naar Nepal. Onderweg bezoeken we Tibetaanse dorpen, kloosters, een meer en ook het Mount Everest Base Camp (5200 m). Ik verwacht geen internet-cafe's dus ...... tot ziens in Kathmandu? woensdag, oktober 10, 2001
De afgelopen week ben ik drie dagen naar Nam-Tso geweest. Nam-Tso is een meer dat ten noorden van Lhasa op 4700 meter ligt. Met zijn vijven hebben we een landcruiser gehuurd en een chauffeur (in China is het verboden als buitenlander auto te rijden). De rit er naar toe was geweldig mooi. Schitterende landschappen met honderden yaks op de graslanden en enorme sneeuwbergen op de achtergrond. We moesten bovendien een pas over van 5200 meter. Zo hoog was ik nog niet eerder geweest! Het meer zelf is zo'n 30 bij 70 km groot en bevat brak water. Het wordt omringd door 7000-ers en het landschap is wijds. We hadden drie dagen mooi weer en konden uitstekend wandelen. Overdag was het goed uit te houden maar 's ochtends en 's avonds was het erg koud. Op de terugweg naar Lhasa passeerden we Tibetanen die op de weg aan het posterneren waren. Ze laten zich op hun knieen en vervolgens languit op de grond vallen en staan vervolgens weer op. Daarna mogen ze twee stappen doen en dat gaat zo verder. Ze waren op weg naar Lhasa (nog meer dan 100 km) en hadden nog een maand posterneren voor de boeg voordat ze in Lhasa aankomen! vrijdag, oktober 05, 2001
Eindelijk ben ik dan in Tibet aangekomen. De permit en het (nutteloze) buskaartje hebben we nooit gezien. De eerste dagen was even afzien in Lhasa dat op 3600 meter ligt. Vanwege de hoogte had ik een lichte koppijn, was af en toe een beetje dizzy en raakte volledig uitgeput van het beklimmen van enkele traptreden. Maar inmiddels ben ik volledig geacclimatiseerd en ren ik zonder problemen naar de derde verdieping van ons hotel! Lhasa is een verademing! Tibetanen reizen vanuit de bergen duizenden kilometers om in Lhasa de Jokhang-tempel te bezoeken. Ze verdringen zich letterlijk om voor de Dalai Lama beelden te kunnen bidden. Wij kunnen dit van dichtbij meemaken. Ze maken dagelijks enkele ronden (altijd rechtsom!) op het Barkhor-circuit dat om de tempel ligt. Het is waanzinnig interessant om daar enkele uren te gaan zitten en de stroom mensen te bekijken. De Tibetanen zijn zeer traditioneel (kleurrijk) gekleed en hun huid is soms zo donker als negers. De Tibetanen zijn heel erg vriendelijk. Als ze ons zien zitten, blijven ze stomverbaasd staan en kijken ons met grote ogen aan. Waarschijnlijk zien ze voor het eerst van hun leven Westerse mensen. Alles van ons is interessant: de huidskleur, lichaamshaar, onze lengte, het fototoestel, bergschoenen, de Lonely Planet. Mijn digitale camera, waarbij je de gemaakte foto's direct kunt bekijken op het lcd-schermpje, was natuurlijk helemaal een grote hit! Al gauw vormt er zich dan een groep Tibetanen om ons heen, waarna de Chinese politie snel ter plaatse is om iedereen weg te sturen. Samenscholing is streng verboden. De politie is hier nadrukkelijk aanwezig en er staan camera's op het centrale plein gericht. Eerst hebben we enkele kloosters in de buurt van Lhasa bezocht. De kloosters zijn indrukwekkend groot en de Tibetaanse monniken spreken soms Engels en kunnen ons dan uitleg geven. 's Middag overhoren de monniken elkaar over de Boeddha-leer in een park. Dit is een spectaculair gezicht omdat de overhorende monnik in zijn handen slaat naast het gezicht van de ondervraagde monnik nadat deze een vraag heeft gesteld. Het belangrijkste Potala-klooster torent hoog boven de stad uit en herbergt een enorme hoeveelheid Boeddha-beelden. De afgelopen twee dagen ben ik in het Ganden-klooster geweest dat wat verder van Lhasa ligt. Dit klooster bevindt zich op een schitterende locatie in de bergen op een hoogte van 4500 meter. Nadat het eerder door de Chinezen is gebombardeerd (!), mag het nu weer gerestaureerd worden. Dit is allemaal handwerk, zodat het complete herstel nog wel enige tijd op zich zal laten wachten. De bergtoppen rond het klooster zijn behangen met gebedsvlaggetjes en de monniken klimmen elke dag omhoog om het heilige vuur van gedroogd gras, yak-boter en nog wat ander spul brandende te houden. De terugweg naar Lhasa met de pelgrims-bus vol monniken ging natuurlijk weer niet zonder problemen. Nadat de chauffeur de motor had oververhit ging er een monnik onder de bus liggen. Een half uur later was het probleem gelukkig met wat rivierwater (en yak-boter?) snel verholpen! De komende dagen gaan we met een landcruiser naar het Nam-Tso meer dat op 4700 meter ligt tussen enkele 7000-ers. zaterdag, september 29, 2001
CHINA Ik ben weer terug in Chengdu (vlakbij het panda-reservaat). Vanuit Kunming ben ik naar het "Stone Forrest" geweest. Dit is een enorm gebied van rechtopstaande stenen dat honderden miljoenen jaren geleden zee was. Hierdoor hebben de stenen (tot 30 meter hoog) heel bijzondere vormen gekregen. Die Chinezen hebben sommige stenen ook namen gegeven (zoals: "woman waiting for her husband"), maar je moet wel erg creatief zijn om dit in de rots terug te zien. Wel erg mooi om door zo'n landschap van stenen te lopen. Nee, ik heb geen mensen zien klimmen en ik denk dat die Chinezen dat ook niet op prijs zouden stellen. Morgen neem ik de eerste "stippellijn" van mijn routekaartje op deze site. Ofwel een vlucht van Chengdu naar Lhasa. Om Tibet binnen te komen heb je een speciaal permit nodig. De voorwaarden voor deze permit worden door de Chinezen per dag veranderd. Dit is bijzonder frustrerend omdat je nergens op kunt vertrouwen. Je moet in een groep reizen, 3 hotelovernachtingen boeken in een voorgeschreven hotel en je krijgt enkele verplichte excursies met Engelstalige gids. Daar is overheen te komen, maar gisteren bleek ineens dat je ook een uitreisticket voor Tibet moet kunnen overleggen! Die hebben wij (ik reis samen met een Nederlander en een Zwitser) natuurlijk niet omdat we via de Friendship Highway de Himalaya over willen naar Nepal. Dus toch nog maar een extra busticket naar Golmud (Noord-West China) gekocht. Weer 100 gulden de prullebak in (de permit was ook al niet goedkoop!). Vanwege de gebeurtenissen in Amerika hebben de Chinezen sowieso al visum-regels veranderd. Reizigers uit landen van het Midden-Oosten kunnen geen nieuw visum meer krijgen voor China en kunnen hun huidige visum ook niet meer verlengen. Aangezien er veel Israeliers binnen China reizen zijn een hoop reizigers de dupe. Israeliers die dachten hun visum te kunnen verlengen moeten nu halsoverkop het land verlaten. Ik hoop niet dat de volgende Chinese regel wordt dat alle "Hassan's" het land uit moeten....... dinsdag, september 25, 2001
In Dali heb ik maar eens goed inkopen gedaan. Tot nu toe had ik me beperkt tot hier en daar wat kleine souvenirs. Je moet wel goed kunnen afdingen en daar begin ik steeds meer bedreven in te raken. En het is ook nog leuk om te doen! De beste manier gaat als volgt. Je bekijkt met een zo ongeinteresseerd mogelijke blik het artikel dat je heel graag wilt hebben. Nadat ze alle goede dingen van het artikel hebben opgenoemd vraag je een prijs. Je begint hard te lachen en dreigt met weglopen. Als ze van jou een prijs vragen noem je zonder een spier te vertrekken 1/4 van de door de verkoper genoemde prijs. De Chinese verkoper doet nu erg beledigd en verontwaardigd. Hij gaat iets lager zitten en vervolgens jij iets hoger. Net zolang totdat jij de helft van de oorspronkelijke prijs noemt en daar hou je aan vast. De Chinese verkoper verzekert je dat hij het voor die prijs niet kan verkopen. Je dreigt nu weer weg te lopen en maakt gebaren dat je het bij het volgende stalletje gaat kopen. Nu produceert de verkoper een rits Chinese scheldwoorden, ijsbeert een paar keer op en neer en als een boer met kiespijn gaat hij alsnog akkoord met jouw prijs (of niet en dan probeer je het bij de volgende). Ik heb zo een spel Chinees schaak gekocht dat ze hier op elke hoek van de straat spelen. Alleen de spelregels moet ik nog ergens vandaan zien te halen.... Inmiddels zit ik in Kunming. De reis met de bus ernaartoe was weer een avontuur. Die Chinezen halen in buitenbochten in met een hoop getoeter en gokken maar dat er geen tegenligger aankomt. Dat het vaak mis gaat bleek wel. Op een stuk van 50 km kwamen we drie ernstige ongelukken tegen met frontale botsingen. zondag, september 23, 2001
De afgelopen week ben ik ten noorden van Lijiang in de bergen geweest bij de "Tiger Leaping Gorge". Dit is een van de diepste gorges ter wereld en wordt omgeven door enkele vijfduizenders. Samen met een Maleisier die Chinees en Engels spreekt (heel erg handig!) hebben we vijf dagen in de gorge gelopen. We kwamen een Chinese jongen tegen die van school kwam. Hij woont in de bergen en gaat om de twee weken naar school en moet daarvoor vijf uur lopen. Halverwege zijn we met een paar locals naar de Haba Mountain gegaan en geslapen in een beroerd houten hutje op 4500 meter. Een zware tocht maar het was daarboven erg mooi. We hadden een schitterend uitzicht op de "Jade Dragon Snow Mountain" (5500 meter hoog). Mijn hoogteziekte verschijnselen vielen mee gezien mijn eerdere slechte ervaringen in Peru. De volgende dag zijn we in de stromende regen weer afgedaald (2000 meter). Die locals gingen als berggeiten naar beneden, niet bij te houden! Ik heb nu dan ook goede spierpijn in mijn bovenbenen. De eigenaar van de berghut gaf ons na terugkomst nog een hoefijzer-hangertje als aandenken en onze namen worden vereeuwigd op de muur van de berghut. We zijn ook nog naar de woeste rivier afgedaald die door de gorge heen kronkelt. Raften? Onmogeljik! Het vervolg door de gorge was nog link omdat de gestage regenval allerlei aardverschuivingen heeft veroorzaakt. De weg terug naar Lijiang ging met teveel mensen (en levende kippen en varkens!) in een angstaanjagend rammelend busje over een zeer slechte weg en met een onder het rijden telefonerende chauffeur. Onderweg werden er nog ingredienten (planten uit de bergen) voor Chinese medicijnen op het dak geladen (het busje was toch al overbeladen, dus...). Vanochtend ben ik in Dali aangekomen. Een goede plaats om weer even bij te komen, mijn baard er weer eens af te halen en mijn kleren te wassen. Dali is een bijzonder stadje met de Bai-Chinezen als belangrijkste minderheid. zondag, september 16, 2001
Ik ben gisteren na een reis van 22 uur per trein en bus vanuit Chengdu in Lijiang aangekomen. Lijiang is zo'n beetje het Volendam van China. Heel pitoresk. Het doet me qua sfeer een beetje denken aan Peru met al die kleurige mensen en kleden. De Chinezen zijn erg aardige mensen vind ik tot nu toe. Je krijgt het idee dat je een of andere beroemdheid bent hier want ze willen allemaal met je op de foto. Ook het haar om mijn arm vinden ze reuze interessant. Dat moeten ze allemaal even voelen en ze kijken me na alsof ik een marsmannetje ben. Wel moet ik wennen aan de Chinese manieren. Ze roken bijna allemaal en op elke plek (ook als het verboden is). De nationale sport is hier rochelen. Echt weerzinwekkend als ze hun klodders in de bus of trein op de vloer achterlaten. donderdag, september 13, 2001
Gisteravond heb ik op de top van Emeishan, een berg van 3100 meter, met een Nederlander en een Zwitser naar de verschrikkelijke beelden van Amerika op de Chinese televisie zitten te kijken. Ook in China is het non-stop op de televisie en is iedereen op de hoogte, alhoewel boven op die berg niet alle Chinezen de consequenties schenen in te zien. Heel vreemd om dit nieuws te vernemen op zo'n afgelegen plaats, maar televisie is er (bijna) overal. En via internet is ook al het nieuws te volgen. Vooralsnog lijkt China veilig, maar ik zou niet graag naar Pakistan of Afghanistan gaan op het moment. Vanuit Chengdu ben ik met een Nederlander naar het Panda Reserve gefietst. Onderweg werden we uitgelachen door kinderen, want dat zie je niet vaak: westerlingen op een fiets. Geweldig om die luie Giant Panda's te zien bamboe eten, stoeien met elkaar en daarna uitgeput tegen een boom zien liggen uithijgen. De berg Emeishan, dat twee uren rijden ten zuiden van Chengdu ligt, zijn we via een oneindige trap opgezwoegd (de vochtigheidsgraad was enorm hoog). Het is een heilige berg waar een boel tempels opstaan en sterk begroeid is met bossen. Er leven ook apen die soms erg brutaal waren. Ik werd plotseling aangevallen door een van die stomme beesten. Hij had het op mijn fles water gemund. Hij liet zijn tanden zien en begon te grommen, maar ik kwam er met een paar aapvoetafdrukken op mijn broek vanaf. De terugweg vanochtend met de bus (een slingerweg die 2500 meter in hoogte omlaag ging) begon een Chinese vrouw luidkeels de bus uit te kotsen. Elke bocht van de weg werd voorzien van een deel van haar ontbijt. Achterin de bus ging er eentje meedoen. Na een lange rit kwamen we heelhuids beneden (inclusief ontbijt) en blijven we nu in Leshan waar we de grootste boeddha ter wereld (71 meter hoog) gaan bekijken. Let op de Libertel-reclame waar je iemand de boeddha ziet beklimmen en zijn mobieltje laat vallen met camera-perspectief vanuit het mobieltje. zaterdag, september 08, 2001
Gisteren ben ik vanuit Xian naar het Terracotta-leger geweest. Dat was heel indrukwekkend. Duizenden nagemaakte soldaten in een graf dat zo groot is als 3-4 voetbalvelden. En dat alleen omdat een keizer 2200 jaar geleden na zijn dood goed beschermd wilde worden. Niet voor niets noemen ze het hier het achtste wereldwonder. Na dit niet te missen hoogtepunt van China trek ik vanmiddag door met de trein naar Chengdu dat nog eens 1500 km naar het zuiden ligt. Bij Chengdu hebben ze een groot panda-reservaat. woensdag, september 05, 2001
Mijn verblijf in Beijing zit er alweer bijna op. Ik heb een stuk van de Chinese muur gelopen. Van de ene plek naar de andere. Dat was erg bijzonder. Heel irritant alleen was dat er continu Chinezen met je meelopen om water of boeken te verkopen. Je komt gewoon niet van ze af! En die Chinezen eruit lopen op zo'n steile muur was er ook niet bij. Ze doen het namelijk elke dag. De reis er naartoe en weer terug was ook een hele belevenis. Sowieso is het al een chaos op de Chinese wegen met auto's, fietsers en voetgangers, maar nu deed de buschauffeur er nog een schepje bovenop door zijn snelheid aan te passen aan de muziek ("No limit" van "2 Unlimited"). En in plaats van de rem gebruiken ze hier de claxon! Vanavond vertrek ik naar Xian dat meer richting het zuiden is. En natuurlijk ga ik met ........ de trein! zondag, september 02, 2001
Ik heb er nu zo'n 10.000 km spoor op zitten, van Utrecht tot Beijing. Ik moet zeggen: ik heb me geen minuut verveeld in de trein. De treinreis is een doel op zich. Je ziet heel veel van de omgeving als je naar buiten kijkt, je ontmoet een heleboel medereizigers en je kan af en toe uitstappen om eten en drinken te kopen. Inmiddels zit ik dus in Beijing. Gisteren heb ik de Verboden Stad bekeken. Erg indrukwekkend en heel groot. Vandaag heb ik een het fiets gehuurd. Fietsen kan hier uitstekend want er zijn veel Chinezen die fietsen en je hebt brede fietspaden. Het is wel oppassen want als fietser wordt je hier NOOIT voorrang verleend. De Chinese automobilisten moeten dan ook nog een beetje wennen aan mijn Utrechtse fietsstijl, maar dat is een kwestie van tijd. Ik word al luid toeterend aangemoedigd..... Het eten is even wennen hier want ze eten hier alles. Tegenover ons hotel kun je hond en slang krijgen. De meeste menu's zijn in Chinese tekens dus vaak is het blind prikken (en hopen dat je geen hond of slang hebt gekozen), maar met dierengeluiden kom je ook een heel eind. In de trein heb ik veel medereizigers ontmoet (ook veel Nederlanders omdat die in dezelfde wagon worden gestopt) waardoor we veel dingen samen kunnen ondernemen. Morgen hopen we een stuk van de Chinese muur te kunnen lopen. maandag, augustus 27, 2001
De reis naar Ulan Bator duurde langer dan gedacht. Ik ben vanmiddag aangekomen in Ulan Bator met een vertragen van 6 uur. Tjongejongejonge wat een toestand aan de Russisch-Mongoolse grens! Daar hebben we van 23:00 tot 06:30 uur gestaan. Eerst aan de Russische kant. Daar werden onze paspoorten ingenomen en werd de hele trein doorzocht op smokkelwaar. En die Mongolen hadden wat bij zich, ongelofelijk!!! Stapels dozen, van toiletverfrissers tot motoronderdelen, van kleedjes tot t-shirts. De hele trein was afgeladen. Eerst stond alles in het gangpad en later werd alles verstopt onder banken, vloeren en plafonds. Het was de hele reis en geloop en gesjouw van dozen en tassen door Mongolen. Ook je eigen bed moest je in de gaten houden want bij een andere Nederlander hadden ze kleedjes tussen zijn lakens gestopt en zijn bed weer netjes opgemaakt om het Mongolië in te smokkelen. Een opgemaakt bed was dus verdacht! Bij ons in de wagon viel er een Mongool door de mand bij de controle aan de Russische grens. Die Russische douane-beambte ging over de rooie en trapte een doos toiletverfrissers uit elkaar: alles moest de trein uit inclusief hijzelf. En aan de Mongoolse kant van de grens begon hetzelfde liedje opnieuw. Geen oog dichtgedaan dus, maar toch snel een guesthouse kunnen vinden hier in Ulan Bator. Morgen vertrek ik naar een schitterend gebied 80km buiten Ulan Bator. Je kan er erg mooi wandelen en ik ga overnachten in een Mongoolse Ger (dat is een tent waar de Mongolen in leven). Hetgeen ik nu vanuit de trein van Mongolië heb gezien belooft veel moois. Eindeloze uitgestrekte vlaktes met hier en daar een ger en wat paarden. Adembenemend mooi om te zien! vrijdag, augustus 24, 2001
Na een treinrit van vier dagen ben ik in Irkutsk in het oosten van Rusland aangekomen. Ik heb nog steeds "treinbenen" en hoor 's nachts "kedoenkedoenk" maar dat zal wel weer overgaan. (Of kwam het door de wodka die twee Russen mij in de trein hebben leren drinken???) Wel een geweldige ervaring trouwens om zo door Rusland te trekken. Hier in Irkutsk zit ik bij een Russische mevrouw thuis in een oud en vervallen flattenwijk. Het huis is erg eenvoudig ingericht maar voldoet prima. Je wordt hier met je neus op de Russische realiteit gedrukt. De vrouw heeft haar man verloren en haar oudste zoon is omgekomen in het leger. Ze heeft alleen haar jongste zoon van 11 nog en ze is een werkloze filosofie lerares. Ze geeft wat Russisch en ontvangt toeristen in haar huis om aan inkomen te komen. Van de overheid heeft ze in totaal 70 gulden aan uitkering ontvangen..... Er is hier genoeg voedsel te krijgen in het nieuwe Rusland, maar het probleem is dat de mensen geen geld hebben. De maffia is hier minder duidelijk aanwezig dan in Moskou, maar ook hier is er een hoge criminaliteit. Alles is in deze stad chaotisch. De straten zijn compleet vernield door de strenge vorst in de winter. Nu is het overigens heerlijk weer (20-25 graden). Gebouwen staan op instorten en sommige wijken vertonen kenmerken van krottewijken. De mensen zijn erg aardig hier. Voordat ik verder reis naar Mongolie (zondag), ga ik eerst nog het Baikal-meer bekijken. zaterdag, augustus 18, 2001
Ik zit in Moskou! De reis van Utrecht naar Moskou is voorspoedig gegaan. Ik deelde de coupe met een Moskoviet die twee woorden Duits kon: 'Nicht verstehen'. Aangezien ik zelfs dat niet eens in het Russisch kan, was het handen en voeten werk om te communiceren. Maar ik heb toch nog wat Russisch van hem opgestoken. Het hotel is een complex dat is gebouwd voor de Olympische Spelen van 1980: enorm groot. Moskou is warm maar leuk. Het Kremlin is heel erg mooi, maar een Amerikaans vliegtuig kom je makkelijker in: wat een controle! Het cyrillisch schrift is even wennen (ook hier in de Internet Browser...), maar op een gegeven moment begin je letters te herkennen. En het verkeer is hier chaotisch. Ze scheuren hier met 100km door de stad en vliegen van links naar rechts. Voetgangers moeten hier oppassen. Ze hebben ook de voetgangers stoplichten aangepast. Het licht wordt hier nooit groen, er verschijnt alleen een rennend oranje mannetje als je mag oversteken. (ja de kleuren heb ik echt goed gezien voordat er iemand een opmerking over kleuren maakt.....). Morgen stap ik alweer op de -echte- Transsiberie Express. Ik zit dan vijf dagen in de trein en kom donderdag in Irkutsk aan. dinsdag, augustus 14, 2001
Vandaag is het "Departure Day". Een paar uur voor vertrek nog een stuk geskate als training voor het zeven dagen treinzitten. (Ja ik heb een annuleringsverzekering). Nu moet het maar gebeuren. Hopelijk zorgt de NS niet voor vertraging... donderdag, augustus 09, 2001
Op 31 juli was mijn laatste werkdag. Die vrije dagen voor mijn reis had ik hard nodig! Ik heb mijn spullen in Utrecht in een container opgeslagen en ben mijn woning uitgegaan. Dus nu ben ik "werkloos" en "dakloos". Nog een paar dagen en dan is het zover. Op dinsdag 14 augustus om 17:42 uur stap ik in Utrecht CS op de trein naar Moskou. Twee dagen later, op donderdag 16 augustus, kom ik 's ochtends in Moskou aan. Mijn rugzak staat gepakt. Ik ben er klaar voor! |
